Erzurum’da sonbaharın serin ama huzurlu sabahlarından birinde, bir grup inşaat çalışanı, mesaiye başlamadan önce sıra dışı bir kahvaltı sofrasında bir araya geldi. Henüz bitmemiş bir binanın üst katında, soğuk rüzgârla birlikte yükselen çay buharı ve sıcacık sohbetler, betonun sertliğini bile yumuşattı.
Şehrin dört bir yanından gelerek alın teriyle ekmeğini kazanan inşaat işçileri, o sabah sadece kahvaltı yapmadı; dostluklarını, kardeşliklerini ve yaşamın içten sıcaklığını da paylaştılar. Ekmek arası zeytin, peynir ve taze demlenmiş çaylarla kurulan mütevazı sofra, samimiyetin ve emeğin en doğal haliyle buluştuğu bir tablo oluşturdu.
İnşaatın yüksek katlarında, henüz sıvaları kurumamış duvarlar arasında yankılanan kahkahalar, günün yorgunluğunu başlamadan unutturdu. Kimi memleketinden, kimi sevdiklerinden bahsetti; kimi de yaşadığı zorlukları anlatırken, diğerleri bir bardak çay daha doldurup “boşver, hayat devam ediyor” dedi.
Sonbaharın altın sarısı ışıkları, Erzurum’un ufkuna yavaşça yayılırken, o mütevazı kahvaltı sofralarında bir şey daha fark edildi: Emek, sadece çalışmak değil; birlikte gülmek, paylaşmak ve hayatın tadını her koşulda çıkarabilmekti.
Her gün yükselen binaların ardında, işte böyle sade ama anlamlı anlar birikiyor. Ve o anlarda, koca şehrin siluetini değiştiren ellerin, aslında hayatın en güzel hikâyelerini yazdığı görülüyor.
Erzurum’un soğuk sabahlarını ısıtan o kahvaltı, bir kez daha gösterdi ki, emek varsa, dostluk vardır; dostluk varsa, her inşaat bir yuvadır.
Salih YALÇIN - Özel Haber
